دورکاری، تریدآف تنبلی-بهره وری!

راحت‌ترین کار محکوم‌ کردن دورکاری به کاهش بهره‌وری، اهمال‌کار شدن نیروی انسانی و “دورکاری برای آدم‌های تنبل است!” است. اما بد نیست حالا که کرونا خیلی‌ها را مجبور به دورکاری کرده، آن را به بهترین نحو انجام دهیم و سپس قضاوت کنیم که دورکاری بهتر است یا حضور فیزیکی و یا ترکیبی از هر دو!

بشر هزاره هاست که با حضور فیزیکی در محل کار به ارائه ارزش پرداخته است اما با بزرگتر شدن شهرها و پیچیده‌تر شدن مشاغل، بعضا لازم است برای انجام خیلی از وظایف، به نقاط مختلفی در شهر یا اطراف شهر خود سر بزند یا حتی به سفر دورتر برود و در حداقل موارد سفر روزانه درون شهری از خانه به محل کار و بلعکس را انجام می‌دهد. اما با دورکاری برنامه ریزی زمانی منعطف‌تر است و از هر مکانی فقط با دسترسی به اینترنت و دستگاه مناسب آن، میتوان طیف وسیعی از وظایف کاری را به انجام رساند ضمنا زمان‌های اضافی صرف‌شده برای رفت‌و‌آمد و همچنین زمان‌های خالی در محل کار می‌توانند صرف موارد مفیدتری همچون تایم با خانواده، تفریح و ورزش و… شوند؛ هزینه حمل‌ونقل مینیمال‌تر می‌شود و بعضی استرس‌ها و تعاملات منفی در محل کار فقط بعلت عدم حضور رفع می‌شوند. پس آیا بهتر نیست به دورکاری فرصت بدهیم و حتی خودمان هم تلاش کنیم تا با کیفیت‌تر خودش را ثابت کند؟ این بهترین فرصت است.

گذشته از همه در آینده با رفع پاندمی کرونا می‌توان تریدآف دورکاری-حضور فیزیکی را بهتر و منطقی تر حل کرد و بجای رویکرد تنبلی-بهره وری از دوگانه های مثبت تری و با دانش و آگاهی بیشتری استفاده کرد زیرا قبلا نکات مثبت و منفی و ضعف و قوت های این موضوع کاملا برای ما روشن شده است.

یکی دو سال فرصت دادن به دورکاری برای کسب دانش بدون تعصب در این موضوع در بلندمدت شاید حتی خاصیت درمانی هم برای اقتصاد کسب و کارها داشته باشد…

نظرات کاربران

دیدگاهی ثبت نشده است

دیدگاه خود را بیان کنید